De laatste maanden waren druk. Veel van mijn tijd werd in beslag genomen door een grote opdracht, maar door het karakter van die klus kan ik er – helaas – niet over bloggen.<\/p>\n
Sommige opdrachten lenen zich nu eenmaal slecht voor openheid.<\/strong><\/p>\n Gezien de rol die vertrouwen speelt in adviesrelaties is het maar de vraag of bloggen over opdrachten eigenlijk wel gepast is. Strategische veranderingen en onderzoeken met een potentieel grote impact zijn nu eenmaal gebaat bij een zekere mate van geheimhouding. Zeker wanneer de opdracht nog loopt en waarschijnlijk zelfs daarna.<\/p>\n Daarom zijn blogs vaak geschreven \u2018after the fact\u2019. Daarbij probeer ik er ook rekening mee te houden dat ze niet te makkelijk te herleiden zijn naar bepaalde klanten. En daarmee bedoel ik in dit geval de persoon<\/em> van de opdrachtgever, niet per se de opdrachtgevende organisatie<\/em>.<\/p>\n Uitzonderingen zijn, bijvoorbeeld, deze blog over indieningsvereisten<\/a>. De opdrachtgevende organisatie (VNG<\/a>) wil haar boodschap verspreiden. Dan past het heel goed om een of meerdere blogs te schrijven over het resultaat.<\/p>\n Bovendien is het resultaat van de opdracht niet gericht op de VNG zelf. Dat maakt het minder gevoelig: het gaat niet over de opdrachtgever zelf. Maar over anderen. De VNG wilde met het resultaat het gedrag van gemeenten be\u00efnvloeden. De boodschap: \u201cgemeenten kunnen met minder bewijslast volstaan en moeten dus indieningsvereisten schrappen.<\/em>\u201d<\/p>\n Ook zijn de blogs vaak \u2018veralgemeniseerd\u2019 en ge\u00efnspireerd op adviezen die ik had willen geven of die het eindadvies niet hebben gehaald. Het zijn mogelijkheden die door de adviseur zijn voorgesteld, maar waar geen gebruik van is gemaakt. Vaak omdat ze te ver gaan of te gewaagd zijn. Ook gebeurt het dat er \u2018net buiten de randen van de opdracht\u2019 verbeteringen mogelijk zijn.<\/p>\n