Uit onderzoek blijkt dat burgers steeds vaker bellen met de overheid. De link met het rapport van de nationale ombudsman is snel gelegd. Het is inderdaad een complex geheel van loketten en organisaties.

Maar waarom zijn burgers dan meer gaan bellen? Is het niet gewoon zo dat het complexe geheel van loketten alleen is uit te leggen door een ander mens? Het lijkt alsof e-loketten, websites en digitale formulieren de compexiteit alleen maar hebben verergerd. Dan zijn er mensen nodig om uit te leggen hoe het werkt en aan welke knoppen je kunt draaien om te krijgen wat je nodig hebt.

Ook revalidatieartsen krijgen de beschikking over een e-dossier (bron). Daarmee is er weer een variant op e-dossiers in het leven geroepen. Dit roept meer vragen op dan dat het zekerheid geeft.

Want wie zegt dat de informatie die revalidatieartsen invoeren beschikbaar komt voor andere zorgverleners? Een e-dossier is er juist voor om relevante informatie tijdig en aan de juiste persoon te ontsuiten. Door een eDossier te koppelen aan een beroepsgroep wordt dit eigenlijk direct onmogelijk. De informatie uit dat eDossier is immers voor en door revalidatieartsen. En lijkt zo niet bestemd voor de ogen van anderen.

Soms lijkt het alsof er meer congressen dan overheidsorganisaties zijn. Gelukkig heeft Annemarie van Campen een mooi overzichtje gemaakt voor de komende maanden. Wel jammer dat de Digitaal Bestuur Mastercourse “Invoering e-overheid” er niet bij staat!

(Disclosure: ondergetekende is betrokken bij de organisatie van die mastercourse.)

In het AD van 31 maart staat een artikel over twee zussen die beiden ongeneeslijk ziek zijn. Vooral onderstaande stukje trok mijn aandacht:

Los van de talloze, noodzakelijke ziekenhuisbezoeken melden Jozefien en Gwen zich gemiddeld vijf keer per jaar bij de arts om een papiertje te halen waarop staat dat Gwens DNA nog steeds defect is. Met dochter Anne is het verhaal niet veel anders.

Dat papiertje halen ze niet omdat het DNA misschien tóch ineens weer klopt. Dat papiertje halen ze omdat een functionaris van een systeem (organisatie / bureaucratie) het nodig heeft om zijn systeem te voeden. Want als het systeem niet gevoed is met de juiste bewijsstukken, ben je namelijk niet ziek. En als je volgens het systeem niet ziek bent, heb je geen recht op wat voor ondersteuning dan ook. De mogelijkheid dat het systeem ook gevoed kan worden met informatie die in andere systemen / organisaties beschikbaar is lijkt bij niemand op te komen. Laat staan het besef dat de situatie een ongeneeslijk zieke alleen maar slechter wordt.

Bewijs het maar!

Sinds begin april is het mogelijk om via de website van de RDW een voertuig te schorsen en te achterhalen of een voertuig gestolen is (bron). Het schorsen van een voertuig was al mogelijk via het postkantoor, maar je kon nog nooit eerder zelf opvragen of een voertuig gestolen is. De vorige innovatie van de RDW, het online opvragen van informatie over een auto op basis van kenteken, heeft Carspotter mogelijk gemaakt. Ook diensten als autoverleden.nl en autorijden.nl maken gebruik van die informatie.

Ongetwijfeld wordt er op dit moment gewerkt aan applicaties die gebruik maken van het diefstalsignaal. Bijvoorbeeld een site waar je met behulp van google maps en een fotoboek de locatie van een gestolen auto kunt vastleggen. Dit kan de politie helpen om gestolen auto`s op te sporen.

Of komen er misschien bounthyhunters die gestolen exclusieve auto`s opsporen voor hun eigenaren? Of is het diefstalsignaal misschien de basis voor hele andere innovaties?

Informatie komt steeds makkelijker beschikbaar. Hierdoor is het mogelijk informatie op te vragen en te gebruiken ín het moment dat je het daadwerkelijk nodig hebt. Twee voorbeelden:

1. Een overzicht van actuele files op het moment dat je staat na te praten aan het einde van een cursus. Zo heb ik het gezien bij Regardz aan de toog.

2. Actuele vertrektijd (inclusief vertraagde treinen) van het naastgelegen station. Dit kwam ik bij Twynstra Gudde tegen in hun kantoor in Amersfoort.

De overheid kan dit stimuleren door bij ov-aanbestedingen eisten te stellen over realtime informatieverstrekking van aankomsttijden. Rijkswaterstaat kan informatie over tijdstippen van werkzaamheden.

Is deze manier van informatieverstrekking nuttig of slechts een gadget? En moet de overheid hier eigenlijk wel een rol in spelen?

Op de TED conferentie heeft Tim Berners-Lee zijn licht laten schijnen over “The Next Web” en linked data. Met name het fragment van 9.48 tot 11.22. is interessant, omdat hij daar kort in gaat op linked data voor de overheid.

Het meest opvallende is dat hij transparantie geen belangrijk argument vindt om data beschikbaar te stellen. Natuurlijk, transparantie is goed, daar kan niemand tegen zijn.

Zijn belangrijkste argument is dat de data die de overheid heeft opgeslagen in databases gaat over hoe de maatschappij functioneert. Bedrijven en andere organisaties kunnen die data kunnen gebruiken om hun producten en diensten mee te verbeteren. Dit kan leiden tot innovaties die op hun beurt de maatschappij beter laten functioneren. Dat maakt het waardevol.

Tim wordt helaas niet erg concreet in het benoemen van mogelijkheden van linked data. Daarom een voorzetje. Ik denk dat de maatschappij er voordeel bij als de overheid bestanden opent met daarin de volgende ruwe data:

1. Data uit economische barometers (Vertelt ondernemers waar in NL het goed of minder goed gaat. Kan van belang zijn bij een vestigingsbeslissing.)
2. Data uit vastgoedmarktmonitoren (Vertelt makelaars, projectontwikkelaars en vastgoedbedrijven over kansen in de markt. Kan van belang zijn bij een investeringsbeslissing.)
3. Demografische data (Vertelt de zorgsector over aanstaande vergrijzing. Kan van belang zijn bij het inkopen van zorg.)

Hoe denk jij dat de maatschappij voordeel kan hebben bij linked data? Wat is er voor nodig om de overheid haar databestanden te laten delen?

Zie ook: Linkeddata.org

Hoe start je als je besluit te gaan bloggen? Eerlijk gezegd heb ik geen idee. Het is nog het meest logisch om in de eerste post de redenen te geven die ertoe hebben geleid dit blog te starten.

De eerste reden is dat ik bij het surfen op het web en tijdens mijn werk bij Zenc op ideeën kom die niet direct bruikbaar zijn. Daardoor worden ze vergeten en een weblog is een een platform om die ideeën vast te leggen. Zie het als een manier om het snijverlies tot een minimun te beperken.

Een tweede reden is de ontwikkeling van het net in het algemeen en de mogelijkheden van web 2.0 / social media in het bijzonder. Ik ben online sinds ongeveer 1997 en het ziet er naar uit dat de evolutie van het net mijn aandacht ook de komende twaalf jaar blijft houden.

Een derde reden is te vinden in de weblogs die ik lees. Bijvoorbeeld het weblog van mijn collega Bettine Pluut. Zij schrijft al ruime tijd over patiëntdossiers en interactie in de zorg.  Maar ook de weblog van Seth Godin. Met name deze post heeft me het laatste zetje gegeven dit blog daadwerkelijk te starten. Ook de blog van Chris Brogan heeft me gemotiveerd om hier mee aan de slag te gaan.

Voorlopig ga ik me richten op het onderwerp “Overheid en informatie”. Tijdens mijn advieswerk is gebleken dat de Nederlandse overheid veel te winnen heeft in de manier waarop zij omgaat met informatie. Daar ga ik ook via dit weblog een bijdrage aan leveren.

PS: Dit weblog is op persoonlijke titel en vertegenwoordigt niet de mening van mijn werkgever.