Het bepalen van een locatie voor een windmolenpark in zee kun je het beste overlaten aan de gemeenschap. In het boek Wikinomics wordt een voorbeeld genoemd van crowdsourcing waarbij een mijnwerkersbedrijf de opbrengsten van een ogenschijnlijk lege goudmijn verdubbelt.
Dit is mogelijk doordat zij alle informatie over de mijn die in hun bezit is online plaatsen. Daarna hebben zij een prijs in het vooruitzicht gesteld voor de persoon die er in slaagt om nieuwe goudaders aan te wijzen. Talloze “amateurs” hebben zich met het vraagstuk beziggehouden. Onder deze amateurs zijn onder meer geologen, wiskundigen en psychologen. Door de aanwijzingen van de amateurs op te volgen is het bedrijf er in geslaagd om een hoeveelheid goud uit de mijn te halen die gelijk is aan al het goud dat de mijn tot dat in zijn hele geschiedenis heeft geproduceerd!
Een dergelijke situatie is ook denkbaar voor het vaststellen van, bijvoorbeeld, de beste locatie voor een windmolenpark in zee. Net als bij de goudmijn gaat het ook hier om grote hoeveelheden informatie die de basis zijn voor het besluit. Dus waarom zou je de “amateurs” hier niet naar hun mening vragen?
Regelmatig vertellen ambtenaren die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van een regeling, dat de informatie op de website van hun organisatie niet up-to date is. Tijdens workshops waarvan de voorbereiding deels is gebaseerd op informatie van de website wordt doodleuk gemeld dat we het verkeerde aanvraagformulier gebruiken. Of een verouderde APV.
Een van de manieren waar je aan af kunt lezen of een organisatie zijn klanten serieus neemt, is het gebruik van een proclaimer op de website. Een proclaimer is het tegenovergestelde van een disclaimer. In een disclaimer verklaart de organisatie dat zij hun best doen om correcte informatie op de website te plaatsen, maar dat er absoluut geen rechten aan ontleend kunnen worden. Een proclaimer beweert het tegenovergestelde: de organisatie doet zijn best en je kunt er van op aan dat de informatie juist is.
De drieletterafkorting “ICT” heeft vanaf het begin de verkeerde definitie gehad. ICT staat voor Informatie en Communicatie Technologie. Dat is fout. Beter zou het zijn om te spreken van Innovatie en Creatie Technologie.
De overheid is een ongezonde bejaarde. Natuurlijk is het zo dat het medewerkersbestand aan het vergrijzen is, maar ook als je kijkt naar de manier waarop wordt omgegaan met informatie dan kun je geen andere conclusie trekken, dan dat de overheid op dit moment een informatie-infarct heeft. Dat blijkt onder meer uit het feit dat sommige functies in de geestelijke gezondheidszorg voor 60% uit administratieve werkzaamheden bestaan. Deze bejaarde is zó bang om de controle te verliezen dat zij in de stress schiet!
Uit het aantal vragen dat wordt gesteld op een aanvraagformulier is af te leiden of het proces waarmee de aanvraag wordt afgehandeld efficiënt is ingericht. Het aanvraagformulier is immers de start van het achterliggende bedrijfsproces waarin de aanvraag wordt beoordeeld. De informatie die een overheidsorganisatie verzamelt op dat formulier is de grondstof voor het proces.
In discussies over informatie en informatiemanagement wordt vaak te weinig onderscheid gemaakt tussen de soorten informatie waar een organisatie mee te maken heeft. Het verschil tussen gestructureerde en ongestructureerde informatie is gigantisch en met iedere soort moet daarom ook anders worden omgegaan.
Vandaag start mijn vakantie. En dat is natuurlijk een ideale gelegenheid om een meer fundamentele serie posts over overheid en informatie aan te kondigen! In de komende 10 posts zal ik steeds in een paar regels dieper in gaan op een onderwerp gerelateerd aan overheid en informatie. Tot en met 4 september zal er iedere werkdag een post verschijnen. Uiteraard gebeurt dat automagisch, want ik ben immers met vakantie!